Od wielu już lat widujemy bardzo mocno cięte drzewa, ale czy takie traktowanie ich jest właściwe?

Radykalne cięcie drzew (ogławianie) jest zabiegiem doprowadzającym do przyspieszonego zamierania drzew. Znaczna redukcja ich korony dokonana w wyniku cięć skutkuje zmniejszeniem masy i powierzchni asymilacyjnej liści. Przyczynia się to do zasadniczych zaburzeń fizjologicznych spowodowanych gwałtownym powstaniem różnic w wielkości części nadziemnej i podziemnej drzewa. Raptownie zmniejszona powierzchnia listowia ogranicza do minimum dopływ asymilatów do innych jego części, co prowadzi do ich zagłodzenia. Ograniczenie transpiracji i oddychania powoduje również zaburzenia w gospodarce wodnej i energetycznej. Poprzez gwałtowne odsłonięcie dotychczas zacienionych części drzewa, doprowadza do powstawania ran wskutek oparzeń słonecznych i przez to kolejnych zaburzeń.

Wyrastające z pąków stłumionych pędy odroślowe nie są trwale związane z całą architekturą drzewa, które to przez lata tworzyło spójny układ wzmacniający i przewodzący. Powstałe gałęzie przybyszowe (epikormiczne) łatwo się później wyłamują.

Często ogławianie drzew doprowadza do powstawania zaburzeń w ich statyce, najczęściej powiązane z podniesieniem lub bocznym przesunięciem ich środka ciężkości. W efekcie pozbawienie drzewa korony powoduje skrócenie jego życia.

Nierzadko w praktyce mamy do czynienia z nieprawidłową, w tym „nadmierną pielęgnacją” drzew. Należy sobie uświadomić, że każde cięcie jest dla drzewa stresem, a każda, szczególnie duża rana, to wrota infekcji patogenów (Borowski 2012). Nadmierne cięcie, w tym nadmierne podkrzesywanie i ogławianie, prowadzi do pozbawienia drzewa asymilatów. Drzewo dąży jak najszybciej do zabliźnienia ran poprzez zalanie tkanką kalusową i odbudowy zniszczonych fragmentów. Z tymi procesami związany jest wielki wydatek energetyczny.

Więcej: http://drzewa.org.pl/wp-content/uploads/2018/05/drzewa-w-krajobrazie-podrecznik-praktyka-small.pdf